του Θεόδωρου Παπαδόπουλου
«Αν κάνεις κριτική, γιατί δεν κατεβαίνεις υποψήφιος να δοκιμαστείς;»
Η ανεξάρτητη κριτική ανέκαθεν αποτελούσε ενοχλητικό αγκάθι για τους σαλτιμπάγκους της εξουσίας , μικρής ή μεγαλύτερης. Και αφού εξαντληθούν τα ασύστολα και στοχευμένα ψεύδη εναντίων όσων τολμούν να αντιδρούν, αφού ξύσουν τον πάτο των συκοφαντικών μέσων που διαθέτουν , αφού αποτύχουν οι αισχρές προσπάθειες σπίλωσης τους. Τότε….. Tότε το παραπάνω ερώτημα τίθεται με τεχνικό τρόπο, προφανώς από κύκλους των καλικάντζαρων της εξουσίας με σκοπό να απαξιώσουν πρόσωπα που ασκούν κριτική επενδύοντας στην τοξικότητα και τη διαστρέβλωση . Λες και προϋποτίθεται ότι για να έχεις δικαίωμα να κρίνεις, πρέπει πρώτα να διεκδικήσεις ένα αξίωμα. Μα αν έχεις πολιτικό αξίωμα ίσως βρίσκεσαι ήδη σε βρώμικο πολτό, αν και παντου και παντα υπάρχουν εξαιρέσεις .
Δεν μπορούν όλοι να είναι υποψήφιοι παρά το γεγονός ότι το πολίτευμα δεν τους στερεί αυτό το δικαίωμα ,απλά γιατί δεν μπορούν να γίνουν ψεύτες, συκοφάντες, ανέντιμοι και ασυνεπείς στις υποχρεώσεις και τις υποσχέσεις τους.
Δεν μπορούν να πουλήσουν ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα τους σε δύσκολες στιγμές της πολιτικής ζωής τους , ούτε να υποκρίνονται συγκίνηση σε τελετές και εκδηλώσεις ζητιανεύοντας με γελοίο τρόπο συμπάθεια και ψήφους.
Δεν μπορούν να εκβιάζουν την ανθρώπινη ανάγκη, να γίνονται ύαινες πάνω στα προβλήματα των ανθρώπων ή βραδύπους μπροστά στην ανεργία, την εσωτερική μετανάστευση και την εγκατάλειψη ενός τόπου.
Και, κυρίως οι σοβαροί άνθρωποι έχουν το γνώθι σαυτόν. Δεν είναι διατεθειμένοι να μετατραπούν σε έναν ανάλαφρο πολιτικάντη που αλλάζει πρόσωπο, λόγια και στάση ανάλογα με το ακροατήριο και τις ανάγκες της κάλπης, και δεν μπορούν να γλύφουν εκεί που έφτυναν συνεργαζόμενοι με <<ορκισμένους >> εχθρούς τους και σίγουρα δεν έχουν το θράσος να προσποιηθούν ψευδώς ότι έχουν τις γνώσεις να οδηγήσουν με ασφάλεια μια κοινωνία στις επόμενες δεκαετίες.
Υπάρχουν άνθρωποι , ικανότατοι, που πιστεύουν ότι η προσφορά στον τόπο δεν περνά υποχρεωτικά μέσα από την κατάκτηση ενός αξιώματος.
Μπορείς να προσφέρεις, να μιλάς επώνυμα, να ασκείς τεκμηριωμένη κριτική και να υπερασπίζεσαι το δημόσιο συμφέρον χωρίς να ζητάς τίποτα για τον εαυτό σου.
Γιατί η πολιτική αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται μόνο από όσα μπορεί να κάνει για να εκλεγεί, αλλά κυρίως από όσα αρνείται να κάνει για να εκλεγεί.
Το αξίωμα είναι επιλογή. Η αξιοπρέπεια, για μένα, δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
(Το παραπάνω κείμενο αφορά γενικά την πολιτική και όχι συγκεκριμένη περίπτωση.)