Τα επεισόδια των προηγούμενων ημερών στο Πανεπιστήμιο Πατρών, ειδικά με την κινητοποίηση φοιτητών έξω από το γραφείο του Πρύτανη Χρήστου Μπούρα, τις καταγγελίες περί εγκλωβισμού του και την παρουσία της Αστυνομίας, προκάλεσαν έντονη συζήτηση, που ξεπέρασε τα όρια της Πάτρας. Ο ίδιος υποστήριξε ότι αποκλείστηκε στο γραφείο του, ενώ οι φοιτητές αρνούνται ότι τον εμπόδισαν να αποχωρήσει, ισχυριζόμενοι πως επέλεξε να κλειδώσει την πόρτα. Συνεπώς, καλό είναι να μη σπεύδουμε να υιοθετήσουμε τη μία ή την άλλη εκδοχή.
Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένα ζητήματα που αξίζουν μεγαλύτερης προσοχής.
Όσοι έχουμε γνωρίσει από κοντά τον φοιτητικό συνδικαλισμό γνωρίζουμε καλά ότι οι παρατάξεις, οι συνελεύσεις και οι κινητοποιήσεις έχουν τη δική τους θέση στην πανεπιστημιακή ζωή. Οι φοιτητές δικαιούνται και πρέπει να διεκδικούν, να διαφωνούν, να πραγματοποιούν συγκεντρώσεις και πορείες, ακόμη και να ασκούν σκληρή κριτική στις πρυτανικές αρχές. Άλλωστε, πολλές κατακτήσεις προήλθαν από συλλογικούς αγώνες.
Αυτό, όμως, απέχει πολύ από πρακτικές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στον εγκλωβισμό οποιουδήποτε ανθρώπου στο γραφείο του. Εφόσον συνέβη κάτι τέτοιο, προφανώς είναι καταδικαστέο. Όπως, επίσης, δεν μπορεί η πανεπιστημιακή διοίκηση να αποφεύγει τον διάλογο με τους φοιτητές, ακόμη και όταν διαφωνεί με τις επιλογές τους.
Η πολιτική διάσταση
Από εκεί και πέρα, η κινητοποίηση συνδέθηκε με την Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας, που πρόσκειται στο ΚΚΕ. Υπάρχουν εκείνοι που εκτιμούν ότι η ένταση είχε ως αποτέλεσμα να μεταφερθεί το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης από τα προβλήματα των φοιτητών στην αντιπαράθεση με τον Πρύτανη. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι υπήρξε τέτοια πρόθεση ή σχεδιασμός.
Το αποτέλεσμα, πάντως, είναι ότι συζητάμε περισσότερο για την πόρτα του γραφείου του Χρήστου Μπούρα και λιγότερο για το κόστος στέγασης, τα ενοίκια και τις οικογένειες που δυσκολεύονται να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Δηλαδή, χάσαμε το δάσος και βλέπουμε το δέντρο, λες και κάποιοι να ήθελαν να λειτουργήσουν τόσο… συστημικά.
Εδώ, μάλιστα, προκύπτει ένα ακόμη ζήτημα. Ο ίδιος ο πρύτανης έχει ζητήσει τη συνδρομή της τοπικής αυτοδιοίκησης για τη φοιτητική μέριμνα. Η δημοτική αρχή Πατρέων, που επίσης πρόσκειται στο ΚΚΕ, στηρίζει τις διεκδικήσεις και ζητά κρατικές παρεμβάσεις. Πέρα από τις κινητοποιήσεις, όμως, ποια συγκεκριμένη βοήθεια μπορεί να προσφέρει ο Δήμος; Γιατί δεν αναλαμβάνονται περισσότερες πρακτικές πρωτοβουλίες, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο, για την ανακούφιση των φοιτητών;
Η πολιτική συμπαράσταση έχει αξία. Ακόμη μεγαλύτερη όμως έχουν οι λύσεις.
Η εικόνα προς τα έξω
Στο μεταξύ, υπάρχει και κάτι που δεν πρέπει να υποτιμούμε. Την ώρα που συζητάμε για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, εικόνες σαν αυτές που μεταδόθηκαν από την Πάτρα προσφέρουν επιχειρήματα σε όσους υποστηρίζουν ότι στα ιδιωτικά ιδρύματα ή στα πανεπιστήμια του εξωτερικού δεν συμβαίνουν αντίστοιχα περιστατικά.
Δεν είναι αλήθεια ότι εκεί απουσιάζουν οι κινητοποιήσεις και οι συγκρούσεις. Ωστόσο, σε παρόμοιες περιπτώσεις, η εικόνα που μεταφέρεται στην κοινή γνώμη, ενίοτε και με ευθύνη των μέσων ενημέρωσης, μπορεί να λειτουργήσει ως η καλύτερη διαφήμιση για την ιδιωτική εκπαίδευση.
Συνεπώς, το Πανεπιστήμιο Πατρών χρειάζεται και ισχυρή διοίκηση και ενεργούς φοιτητές. Χρειάζεται διεκδικήσεις, αλλά και συνεννόηση, με κοινό στόχο τη βελτίωση των σπουδών και την προοπτική του ιδρύματος.
Ας μη μείνουμε, λοιπόν, στην αντιπαράθεση για το ποιος κλείδωσε μια πόρτα. Ας ασχοληθούμε περισσότερο με εκείνους που δυσκολεύονται οικονομικά να περάσουν την πόρτα του Πανεπιστημίου. Εδώ ευθύνη έχουν και η Πρυτανεία και η Τοπική Αυτοδιοίκηση και οι φοιτητικοί σύλλογοι που θα πρέπει να κάτσουν να κουβεντιάσουν.
Υ.Γ.: Υπενθυμίζω ότι, για το κόστος στέγασης, πολλά αιτήματα της ΠΚΣ (ΚΚΕ) είναι δίκαια και διαχρονικά. Όπως της ΠΑΣΠ (ΠΑΣΟΚ) και της ΔΑΠ-ΝΦΚ για τη μείωση των φοιτητικών εισιτηρίων, που έγινε πράξη. Άρα, να διαφωνούν, αλλά με τον διάλογο μπορούν να συμφωνήσουν και σε κάποια πράγματα.
*Δημοσιεύτηκε στον “Νεολόγο των Πατρών”.