Ζήτηµα ασφάλειας στην καθηµερινότητα των πολιτών που κυκλοφορούν στην πόλη εγείρουν τα µέλη της «Κοινο_τοπίας», µετά το τραγικό συµβάν της περασµένης εβδοµάδας, όταν κοµµάτι αποκολλήθηκε από την ταράτσα διαµερίσµατος του πέµπτου ορόφου, κόβοντας το νήµα της ζωής ενός συνανθρώπου µας που περνούσε εκείνη την ώρα από το σηµείο.
Η ανησυχία των πολιτών είναι έντονη, καθώς το µεγαλύτερο µέρος των κτιρίων στο ιστορικό και όχι µόνο κέντρο της Πάτρας είναι ηλικιακά γερασµένα και δεν έχουν επισκευαστεί ή συντηρηθεί, όπως κατέγραψε προχθές η «Γνώµη», φιλοξενώντας τις απόψεις των εκπροσώπων του τεχνικού κόσµου της αχαϊκής πρωτεύουσας.
«Είναι ανάγκη η υποχρεωτικότητα της συντήρησης των κτιρίων. Πρέπει να βρεθεί τρόπος να συντηρούνται µε επάρκεια και επιστηµονικό τρόπο, εσωτερικά και εξωτερικά, από τους ιδιοκτήτες», τόνισε ο πρόεδρος του ΤΕΕ ∆υτικής Ελλάδας, Βαγγέλης Καραχάλιος. «∆εν είναι το πρώτο συµβάν. Έχουµε τουλάχιστον δύο µε τρία περιστατικά τον µήνα, αλλά ευτυχώς δεν είχαν τέτοια κατάληξη ή σοβαρούς τραυµατισµούς. Η κατάσταση έχει φτάσει στο µη απροχώρητο.
Η συντήρηση των κτιρίων πρέπει να µπει στη ζωή µας», ανέφερε η πρόεδρος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Ν. Αχαΐας, Ολυµπία Λόη, επισηµαίνοντας πως «ζούµε σε µια περιοχή ευάλωτη σε σεισµούς και συνεπώς πρέπει να λάβουµε µέτρα προστασίας και να εντάξουµε στη ζωή µας τον µακροσκοπικό έλεγχο στις κατασκευές».
Την αναγκαιότητα παρέµβασης της πολιτείας, σχεδιάζοντας ένα πρόγραµµα µε γενναίες επιδοτήσεις και κίνητρα για τη συντήρηση των ιδιωτικών κτιρίων, ώστε να αποτραπούν στο µέλλον παρόµοια τραγικά περιστατικά, υπογράµµισε ο πρόεδρος του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Ν. Αχαΐας, Άρης Γκατζόγιας.
Χθες, τα µέλη της «Κοινο_τοπίας» έκαναν τη δική τους παρέµβαση, ζητώντας επιτακτικά τη λήψη µέτρων για την ασφάλεια των πολιτών. «Ο αδόκητος θάνατος συµπολίτη µας πριν από λίγες ηµέρες, στην καρδιά της Πάτρας, στη διασταύρωση Γούναρη και Ρήγα Φεραίου, από πτώση αποκολληθέντος οικοδοµικού υλικού, δικαίως συγκλόνισε την κοινωνία µας. Μήπως “ζούµε από τύχη”; Η “Κοινο_Τοπία”, υπηρετώντας τον στόχο µιας καλύτερης ποιότητας ζωής στην Πάτρα, δεν καταφεύγει σε υπερβολές.
Όµως το τραγικό περιστατικό απέδειξε πως πρόβληµα ασφάλειας στην καθηµερινότητά µας υπάρχει, και έχουµε κάθε λόγο, οργανωµένα. τόσο στο θεσµικό όσο και στο επίπεδο της κοινωνίας των πολιτών, να το προσεγγίσουµε, να αναγνωρίσουµε τις διαστάσεις του, να εντοπίσουµε τις παραλείψεις που, µε µαθηµατική βεβαιότητα, στήνουν τέτοιες παγίδες, να κατανείµουµε ευθύνες και, προπαντός, να λάβουµε πρακτικά µέτρα για να περιοριστούν δραστικά οι πηγές τέτοιων κινδύνων», επισηµαίνει εκ µέρους της εταιρείας ο Ανδρέας Σπηλιώτης.
Εξειδικεύει τους κινδύνους λέγοντας πως «πηγάζουν από:
• κτίρια φαινοµενικά σε καλή κατάσταση, όπως στην περίπτωση της Γούναρη και Ρ. Φεραίου,
• ετοιµόρροπα που αφήνονται στη µοίρα τους, ή µε ελάχιστα και προσχηµατικά µέτρα προστασίας έναντι ατυχηµάτων,
• λακκούβες στα πεζοδρόµια, είτε από πληµµελείς εργασίες, είτε από κλοπές καλυµµάτων φρεατίων,
• σιδερένια αντικείµενα, υπολείµµατα παλιών στύλων πινακίδων, που κόπηκαν αλλά παραµένουν, λειτουργώντας ως παγίδες για τον πεζό,
• µόνιµα εµπόδια στα πεζοδρόµια που αναγκάζουν τον πεζό να κατεβαίνει στην άσφαλτο,
• και πλήθος άλλων µορφών».
Για τους παραπάνω λόγους, τα µέλη της «Κοινο_Τοπίας» καλούν τις αρµόδιες Αρχές, τον ∆ήµο Πατρέων, την Αστυνοµία, την Πολεοδοµική Υπηρεσία, να συνεργαστούν ώστε να δροµολογηθεί: • Σαρωτικός έλεγχος των κτιρίων, ιδίως των υψηλών, που παρουσιάζουν προβλήµατα ανάλογα µε εκείνα που οδήγησαν στο τραγικό περιστατικό. • Επιθεώρηση των πεζοδροµίων µε στόχο την πλήρη καταγραφή και τη συστηµατική αποκατάσταση των παγίδων, κάτι που, φυσικά, πρέπει να θεσπιστεί σε µόνιµη βάση. • Έκκληση προς τους υπεύθυνους για την επιµέλεια των κτιρίων, ιδιοκτήτες ή διαχειριστές πολυκατοικιών, να µην «αφήνουν για αύριο» αναγκαίες επισκευές και να ειδοποιούν εγκαίρως, επίµονα και εγγράφως τους ιδιοκτήτες για την άµεση διευθέτηση. • Είναι λυπηρό και κάθε άλλο παρά τιµητικό, µια πόλη µε την ιστορία και τα γενικότερα χαρακτηριστικά της Πάτρας να ανέχεται καταστάσεις που δεν παραπέµπουν σε ευρωπαϊκή πραγµατικότητα.