Απεβίωσε ο Τάκης Νικολάου,
Πρώην Δήμαρχος Καλαβρύτων ,
ένας από τους τελευταίους επιζώντες του Ολοκαυτώματος των Καλαβρύτων το1943.
Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα το έτος το 1942 από τον Νικόλαο Νικολάου-Φανοποιό και την Φωτεινή Γιανακλή από του Πλανητέρου. Είχε άλλα έξι αδέλφια: την Σοφία (απεβίωσε.), τον Ανδρέα (απεβίωσε.), τον Βασίλη (απεβίωσε.), τον Θόδωρο, την Μετάξω και τον Λευτέρη. Ανήκει στη γενιά των συμπατριωτών μας, που υπήρξαν θύματα της Ναζιστικής Θηριωδίας. Των παιδιών που βιώσαν τα τραγικά γεγονότα της 13ης Δεκεμβρίου 1943, και γνώρισαν τη βία και τον όλεθρο που σημάδεψε ανεπανόρθωτα την παιδική τους ψυχή.
Μαζί με τη μάνα του και τα 4 από τα 6 αδέρφια του βρέθηκαν ανάμεσα στα έγκλειστα στο δημοτικό Σχολείο γυναικόπαιδα για αρκετές ώρες στοιβαγμένοι στις τέσσερις μεγάλες αίθουσες και στο γραφείο. Και έζησαν το ψυχικό μαρτύριο και την αγωνία, τον φόβο και τον τρόμο του εγκλεισμού τους και του βίαιου απεγκλωβισμού τους. Ο πατέρας του Νικόλαος Νικολάου, στάθηκε πολύ τυχερός, διέφυγε τον θάνατο.
Μετά το πέρας των εγκυκλίων σπουδών του στο Γυμνάσιο Καλαβρύτων για λόγους βιοποριστικούς μετέβη στην Αθήνα, όπου έμαθε την τέχνη της λινοτυπίας. Στη συνέχεια εργάστηκε ως Λινοτύπης στη στοιχειοθεσία εφημερίδων, περιοδικών και βιβλίων. Αυτή η επαγγελματική του ενασχόληση με το έντυπο τον έστρεψε στο διάβασμα. και στην συγγραφή βιβλίων.
Ως συγγραφέας λοιπόν συνέγραψε τα παρακάτω βιβλία. «Το τυφλόν σύστημα Δακτυλογραφήσεως – Μέθοδος άνευ διδασκάλου”, “Το μήνυμα του αιώνα”,”Σπυριδιόνε Σπυριδιόνε…” και το μυθιστόρημα. “Ο μεταπράτης”, τα οποία απέσπασαν θετικές κριτικές και ευμενή σχόλια. Υπήρξε μέλος της “Εταιρείας Λογοτεχνών Πελοποννήσου”.
Νυμφεύτηκε την Γεωργία Τσιριγώτη από το Χαλάνδρι Αττικής και απέκτησαν 2 θυγατέρες, τη Δήμητρα και τη Φωτεινή, οι οποίες τους χάρισαν 5 εγγόνια..
Οι τεχνολογικές εξελίξεις στο χώρο του Τύπου τον οδήγησαν σε πρόωρη συνταξιοδότηση γεγονός που επιτάχυνε την επιστροφή του στα Καλάβρυτα.. Η αγάπη του για τη γενέτειρα του, τον οδήγησε να ασχοληθεί ενεργά με την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Διετέλεσε Δήμαρχος Καλαβρύτων από το 1991 έως το 1994 και για το ίδιο χρονικό διάστημα, Πρόεδρος του Δ Σ του Μουσείου Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος..
Ως Δήμαρχος Καλαβρύτων, έβαλε το λιθαράκι που του αναλογεί στη δημιουργία του Μουσείου Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος. Πολιτεύτηκε σε όλη του τη ζωή με γνώμονα την αγάπη του για τον τόπο του, που υπήρξε και η “Καλαβρυτινή του νεύρωση”!!
Αιωνία του η μνήμη!
Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του!
Παρακάτω δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την ομιλία του Τάκη Νικολάου, Δημάρχου Καλαβρύτων που εκφωνήθηκε στον
Καθεδρικό Ναό της Μαρτυρικής πόλης των Καλαβρύτων στις 13-12-1992.
“Μάρτυρες όμως είναι και οι γυναίκες των Καλαβρύτων.
Εκείνες που μέτραγαν τους νεκρούς, τους κατά δικούς τους νεκρούς, και δεν το πίστευαν. Εκείνες οι γυναίκες που έσφιξαν την καρδιά τους και μάζεψαν το κουράγιο, αυτό που δεν μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους: Μια μάνα, να ψάξει να βρει τα δυο, τρία, τέσσερα παιδιά της. Να βρει τον άντρα της. Να βρει τον πατέρα της. Να βρει τον αδερφό της, το γείτονά της… Να τους βάλει στη σειρά, νεκρούς και καρατομημένους. Να πάρει την κουβέρτα και πάνω της να σέρνει έναν έναν για το Νεκροταφείο της πόλης. Να σκάβει με τα νύχια της -με τι άλλο να σκάψει;- και να τους θάβει άναχλα. Κι ύστερα να παίρνει τα μωρά της, τα μικρά παιδιά της -που δεν είχαν γίνει ακόμη 12 χρονών κι έτσι δεν ήσαν άντρες- να μαζεύει ζεστούς τσίγκους απ’ τη φωτιά για να τα προφυλάξει και απ’ το κρύο και απ’ τον τρόμο του παγερού Δεκέμβρη. Και να τριγυρνάνε στο μυαλό της σκηνές. Όμορφες σκηνές που ζούσε μέχρι χθες στο σπιτικό της, με τους νεκρούς σήμερα δικούς της. Να σκέφτεται ότι το δολοφονικό απόσπασμα έφυγε τραγουδώντας. Και ν’ απορεί, Και να κοιτάζει το σπλάχνο της που της απόμεινε ζωντανό και κατατρομαγμένο και να σκουπίζει τα δάκρυα της, για να του δώσει θάρρος.
Αλήθεια, η Καλαβρυτινή μάνα, πού βρήκε αυτό το κουράγιο; Πώς ανάστησε αυτά τα παιδιά των Καλαβρύτων; Βρήκε το κουράγιο, γιατί έπρεπε. Έπρεπε να γίνουν κήρυκες της ειρήνης. Έπρεπε το Δημοτικό Σχολειό που κλείστηκαν τα γυναικόπαιδα μέσα, να γίνει Μουσείο και να θυμίζει αυτό που διαπράχτηκε εδώ. Όχι για εκδίκηση. Αλλά, για να μην ξαναγίνει ποτέ τέτοιο μεγάλο κακό. Και το Μουσείο γίνεται αυτή τη στιγμή και ελπίζουμε να εγκαινιαστεί στο τέλος του 1993 με τη συμπλήρωση των 50 χρόνων από το Ολοκαύτωμα. Έτσι, θα περνάει σίγουρα στους επισκέπτες προσκυνητές -από έναν ακόμη χώρο- το μήνυμα: τι τρομερή μάστιγα θα είναι να αναβιώσει ο νεοναζισμός.
Τα Καλάβρυτα, αν και για το αποτρόπαιο έγκλημα που διαπράχτηκε εδώ, δεν δικάστηκε κανένας υπεύθυνος, θα προσπαθήσουν με κάθε μέσο και θα καταφέρουν, να γίνουν Κέντρο Αντιφασιστικό, που θα σταθεί και θα στέκεται φραγμός και εμπόδιο σε κάθε νεοναζιστική κίνηση.
Σε κάθε επιβουλή κατά της Ελευθερίας, γιατί έτσι ξεκίνησαν από το1821. Όποιος σταθεί εμπόδιο σ’ αυτές τις επιδιώξεις των Καλαβρυτινών, να εδραιωθούν σε παγκόσμιο ειρηνικό σύμβολο τα ιστορικά και μαρτυρικά Καλάβρυτα, αυτός, θα είναι άνθρωπος που θέλει τον πόλεμο και όχι την αγάπη και την ειρήνη.”
Πηγή: Δ.Μ.Κ.Ο.
Φωτο 1 Ο εκλιπών Τάκης Νικολάου.
Φωτο 2. Η μητέρα του εκλιπόντος Φωτεινή Νικολάου.
