Εύθραυστες οι ισορροπίες, καθώς η νυν Διοίκηση με μία ακόμη αποχώρηση χάνει την πλειοψηφία στο Συμβούλιο
Πέντε οι -έως τώρα- οι ανεξαρτητοποιήσεις μελών του Δ.Σ., από τις παρατάξεις Λουλούδη, Κουνάβη και Βασιλείου
Το μπαράζ αποχωρήσεων από τις παρατάξεις που -αυτή τη στιγμή- συνθέτουν την πλειοψηφία, ανοίγει τον δρόμο για αλλαγή συσχετισμών στο Διοικητικό Συμβούλιο του Επιμελητηρίου Αχαΐας και μετέπειτα στη Διοικούσα Επιτροπή. Την ίδια ώρα προκαλούν αίσθηση οι δημόσιες παρεμβάσεις από μέλη της συμπολίτευσης που κάνουν λόγο για αδιαφάνεια.
Του Αλέξανδρου Κογκόλη
alexkogkolis@hotmail.com
Σε φάση έντονης εσωστρέφειας και εύθραυστων ισορροπιών εισέρχεται το Επιµελητήριο Αχαΐας, καθώς οι διαδοχικές ανεξαρτητοποιήσεις από τις παρατάξεις που συγκροτούν τη σηµερινή πλειοψηφία στο Διοικητικό Συµβούλιο και στη Διοικούσα Επιτροπή διαµορφώνουν ένα σκηνικό παρατεταµένης αβεβαιότητας και τάσης αλλαγής συσχετισµών. Το κλίµα, που εδώ και καιρό χαρακτηρίζεται από υπόγειες τριβές, αµφισβητήσεις και αµοιβαίες αιχµές, δείχνει πλέον να αποκτά πιο ορατά και πιο έντονα χαρακτηριστικά.
Τελευταίος -ως τώρα- κρίκος σε αυτή την αλυσίδα αποχωρήσεων ήταν ο Σπύρος Νιάχος, ο οποίος ανεξαρτητοποιήθηκε από την παράταξη του προέδρου του Επιµελητηρίου, Θεόδωρου Λουλούδη, ακολουθώντας µια πορεία αποστασιοποίησης που έχει ήδη αφήσει ισχυρό αποτύπωµα στο εσωτερικό της πλειοψηφίας. Ο κ. Νιάχος έκανε λόγο για µία Διοίκηση µε «προσωποπαγή χαρακτηριστικά», ενώ άφησε υπονοούµενα ότι βλέπει τους Συµβούλους ως «διακοσµητικούς». Είχε προηγηθεί η αποχώρηση του κ. Μποδιώτη από την παράταξη του Τάκη Βασιλείου στο Αίγιο, ενώ νωρίτερα είχε παραιτηθεί από την παράταξη του κ. Λουλούδη και ο Φίλιππος Οικονόµου. Ακόµη πιο πριν, τον κύκλο των αποχωρήσεων είχαν ανοίξει ο Σταύρος Κάτσενος και ο Μιχάλης Κοντογιάννης από την παράταξη του αντιπροέδρου του Επιµελητηρίου Αχαΐας, Αντώνη Κουνάβη.
Όλα κρέμονται σε μία κλωστή
Υπό αυτά τα δεδοµένα, η αριθµητική της πλειοψηφίας δεν αποτελεί πλέον µια τυπική εσωτερική υπόθεση, αλλά τον πυρήνα της επόµενης ηµέρας για τη λειτουργία του φορέα. Τούτο διότι, εφόσον υπάρξει ακόµη µία αποχώρηση, οι σηµερινοί συσχετισµοί στο Διοικητικό Συµβούλιο αλλάζουν άρδην και αυτό θα αφορά στο σύνολο των αποφάσεων που θα λαµβάνονται.
Η νυν πλειοψηφία δεν θα διαθέτει πλέον τα απαιτούµενα 16 µέλη, γεγονός που µπορεί να µεταβάλει αποφασιστικά το θεσµικό και πολιτικό πεδίο και ενδεχοµένως η πλειοψηφία των 16 εδρών να µετατοπιστεί προς την πλευρά του Αντώνη Ποταµίτη, η οποία µπορεί να µην διοικεί τώρα, αλλά είχε αναδειχθεί πρώτη δύναµη στις εκλογές πριν από τη συνένωση των παρατάξεων των Θεόδωρου Λουλούδη, Αντώνη Κουνάβη, Τάκη Βασιλείου και Γιώργου Σακελλαρόπουλου για να αποκτήσουν την πλειοψηφία.
Η παρέμβαση που επιδείνωσε την κατάσταση
Μέσα σε αυτό το ήδη βεβαρηµένο περιβάλλον, η δηµόσια παρέµβαση του Γιώργου Παπαχριστόπουλου άνοιξε νέα µέτωπα και, κατά πολλούς, διεύρυνε ακόµη περισσότερο τη βεντάλια των εσωτερικών αντιδράσεων. Ο Γιώργος Παπαχριστόπουλος είναι εκλεγµένο µέλος του Επιµελητηρίου Αχαΐας, επικεφαλής του Τµήµατος Πρωτογενούς Τοµέα και µέλος της παράταξης του προέδρου Θεόδωρου Λουλούδη. Η παρέµβασή του, µάλιστα, έχει ιδιαίτερη σηµασία ακριβώς επειδή προέρχεται από το εσωτερικό της συµπολίτευσης και όχι από την αντιπολίτευση.
Υπενθυµίζεται ότι, µε επιστολή του προς το Διοικητικό Συµβούλιο και τη Διοικούσα Επιτροπή, θέτει σοβαρά ζητήµατα θεσµικής λειτουργίας και εσωτερικού συντονισµού, µε αφορµή τη διαδικασία για την ένταξη του ελαιολάδου Αχαΐας σε καθεστώς πιστοποίησης ως Προϊόν Γεωγραφικής Ένδειξης ή και Προστατευόµενης Ονοµασίας Προέλευσης. Αν και αναγνώριζε τη στρατηγική σηµασία της συγκεκριµένης πρωτοβουλίας για τον πρωτογενή τοµέα και την τοπική οικονοµία, εξέφρασε σαφείς αιχµές για τον τρόπο µε τον οποίο εξελίχτηκε η διαδικασία.
Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι το Τµήµα Πρωτογενούς Τοµέα, του οποίου ηγείται, ουδέποτε ενηµερώθηκε θεσµικά και επίσηµα για τις ενέργειες, τις επαφές και τις συναντήσεις που έγιναν γύρω από το συγκεκριµένο εγχείρηµα, παρά το γεγονός ότι το αντικείµενο εµπίπτει ευθέως στις αρµοδιότητές του. Όπως αναφέρει, δεν έλαβε έγγραφη πρόσκληση ή σχετική ενηµέρωση, ενώ σηµειώνει ότι είχαν ήδη πραγµατοποιηθεί δύο συναντήσεις µε ελαιοπαραγωγούς χωρίς τη γνώση ή τη συµµετοχή του αρµόδιου Τµήµατος. Παράλληλα, κάνει λόγο για εκ των υστέρων ενηµέρωση, γεγονός που, κατά τον ίδιο, καταδεικνύει έλλειψη συντονισµού.
Η ουσία, ωστόσο, της παρέµβασής του δεν περιορίζεται στο συγκεκριµένο θέµα. Στην επιστολή του, ο κ. Παπαχριστόπουλος µιλά µε τρόπο καθαρό για ανάγκη πλήρους ενηµέρωσης, τήρησης της θεσµικής ισορροπίας, συνεργασίας και διαφάνειας. Επικαλείται, µάλιστα, ως αναγκαίες προϋποθέσεις για την επιτυχία κάθε συλλογικού εγχειρήµατος τη συνέπεια, την ισοτιµία συµµετοχής και τον σεβασµό στον ρόλο των εκλεγµένων µελών. Πρόκειται για διατυπώσεις που, ανεξαρτήτως του ειδικού αντικειµένου στο οποίο αναφέρονται, αποκτούν ευρύτερη βαρύτητα σε µια περίοδο όπου ακόµη και µέλη της πλειοψηφίας περιγράφουν ένα περιβάλλον δυσλειτουργίας, ελλιπούς συνεργασίας και αδιαφάνειας.
Στη Δικαιοσύνη για τις συμβάσεις ο Ποταμίτης
Ακριβώς σε αυτό το σηµείο, η εικόνα γίνεται ακόµη πιο σύνθετη. Διότι πέρα από τις εσωτερικές διαρροές, η διοίκηση του Επιµελητηρίου βρίσκεται αντιµέτωπη και µε τη σφοδρή κριτική της παράταξης του Αντώνη Ποταµίτη, η οποία έχει ήδη επιλέξει τη νοµική οδό αναφορικά µε τις αναθέσεις και τις δαπάνες και αυτό θα αφορά στο σύνολο των µελών της Διοικητικής Επιτροπής που αποφασίζουν τις αναθέσεις και τις δαπάνες.
Η πλευρά Ποταµίτη υποστηρίζει ότι για συµβάσεις άνω των 5.000 ευρώ θα πρέπει να αποφασίζει το Διοικητικό Συµβούλιο και όχι η Διοικητική Επιτροπή, επικαλούµενη το ισχύον θεσµικό πλαίσιο. Παράλληλα, καταγγέλλει αδιαφανείς χειρισµούς, καθώς και πρακτικές που, όπως υποστηρίζει, ευνοούν πρόσωπα που συνδέονται µε το προεδρικό περιβάλλον.
Οι καταγγελίες αυτές αποκτούν πρόσθετη βαρύτητα επειδή δεν αναπτύσσονται πλέον σε ένα ουδέτερο πολιτικό πεδίο, αλλά σε µια περίοδο κατά την οποία και από το εσωτερικό της πλειοψηφίας καταγράφονται δηµοσίως µοµφές για τον τρόπο λειτουργίας της διοίκησης.
Η επόμενη μέρα
Το Επιµελητήριο Αχαΐας, ένας θεσµός που οφείλει να εκπροσωπεί µε ενιαία φωνή τον επιχειρηµατικό κόσµο της περιοχής, βρίσκεται πλέον ενώπιον µιας σύνθετης κρίσης εµπιστοσύνης. Σε τέτοιες στιγµές, τα πρόσωπα, οι παρατάξεις και οι αριθµοί έχουν ασφαλώς τη σηµασία τους. Εκείνο όµως που κρίνει τελικά τις εξελίξεις είναι αν µπορεί να αποκατασταθεί ένα ελάχιστο πεδίο θεσµικής εµπιστοσύνης, διαφάνειας και συνεργασίας. Διαφορετικά, οι αποχωρήσεις δεν θα είναι το τέλος της κρίσης, αλλά η αρχή µιας ακόµη βαθύτερης αµφισβήτησης για το ποιος διοικεί, µε ποια νοµιµοποίηση και µε ποιες αντοχές το Επιµελητήριο Αχαΐας.
«Καυτά» ερωτήµατα
Tο κεντρικό ερώτηµα που ανακύπτει είναι διπλό: έρχονται κι άλλες τέτοιες παρεµβάσεις και είναι έτοιµα και άλλα µέλη της πλειοψηφίας να µιλήσουν ανοιχτά; Αν συµβεί αυτό, δεν θα πρόκειται απλώς για συνέχιση µιας εσωτερικής γκρίνιας, αλλά για σαφή επιδείνωση του κλίµατος στις παρατάξεις που ενώθηκαν για να σχηµατίσουν πλειοψηφία στο Επιµελητήριο Αχαΐας.
Ταυτόχρονα, τίθεται πλέον ζήτηµα και για τη σταθερότητα της ίδιας της Διοικούσας Επιτροπής. Διότι σε περίπτωση που οι αναταράξεις ενταθούν, ή ακόµη και αν τεθεί θέµα µοµφής σε επόµενο χρόνο, κανείς δεν µπορεί να εγγυηθεί µε βεβαιότητα ότι θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν οι απαραίτητοι συσχετισµοί που συνθέτουν τον ευρύτερο θεσµικό χάρτη του φορέα. Με άλλα λόγια, η υπόθεση δεν αφορά µόνο στο παρόν, αλλά και στη δυνατότητα της παρούσας διοίκησης να διατηρήσει συνοχή και νοµιµοποίηση στο µέλλον.
*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΝΕΟΛΟΓΟΣ