Οι τελευταίες πληροφορίες και οι καταγγελίες που φτάνουν από κτηνοτρόφους της Αχαΐας προκαλούν εύλογη ανησυχία και αγανάκτηση. Οι διαπιστώσεις αυτές δεν προέρχονται μόνο από όσα οι ίδιοι δημόσια καταγγέλλουν, αλλά και από τις προσωπικές συναντήσεις και συζητήσεις που έχω μαζί τους κατά τις περιοδείες και τις επισκέψεις μου σε χωριά και κτηνοτροφικές περιοχές της Αχαΐας. Η οργή και η απογοήτευσή τους είναι πλέον έκδηλες. Σύμφωνα με όσα οι ίδιοι αναφέρουν, μέχρι και σήμερα δεν έχουν πιστωθεί στους λογαριασμούς τους οι συνδεδεμένες ενισχύσεις, παρά το γεγονός ότι, όπως τους είχε γνωστοποιηθεί, οι πληρωμές αναμένονταν να ολοκληρωθούν έως τις 30 Ιουνίου 2026.
Για κάποιους ίσως πρόκειται για μια ακόμη καθυστέρηση μιας διοικητικής διαδικασίας. Για τους ανθρώπους όμως της παραγωγής πρόκειται για ζήτημα επιβίωσης.
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δραματική αν αναλογιστεί κανείς ότι πολλοί κτηνοτρόφοι της περιοχής έχουν ήδη υποστεί τεράστιες απώλειες στο ζωικό τους κεφάλαιο. Βρίσκονται χωρίς παραγωγή, χωρίς ουσιαστικό εισόδημα και χωρίς τη δυνατότητα να καλύψουν ακόμη και τις βασικές ανάγκες των οικογενειών τους. Την ίδια στιγμή, οι οικονομικές τους υποχρεώσεις όχι μόνο δεν αναστέλλονται, αλλά αυξάνονται καθημερινά.
Οι τράπεζες απαιτούν τις δόσεις των δανείων. Οι ασφαλιστικές εισφορές και οι φορολογικές υποχρεώσεις παραμένουν απαιτητές. Οι λογαριασμοί τρέχουν. Οι προμηθευτές ζητούν εξόφληση. Το κράτος απαιτεί απόλυτη συνέπεια από τους πολίτες, χωρίς όμως να δείχνει την ίδια συνέπεια στις δικές του υποχρεώσεις απέναντί τους.
Η αντίφαση είναι προφανής.
Από τη μία πλευρά η Πολιτεία καθυστερεί να καταβάλει χρήματα που αποτελούν αναγκαίο εργαλείο επιβίωσης για τους παραγωγούς. Από την άλλη, δεν δείχνει καμία ανοχή όταν ο ίδιος ο πολίτης αδυνατεί να ανταποκριθεί στις οικονομικές του υποχρεώσεις. Πρόστιμα, προσαυξήσεις, κατασχέσεις και απειλές αποτελούν τη συνήθη αντιμετώπιση.
Οι κτηνοτρόφοι της Αχαΐας δεν ζητούν προνομιακή μεταχείριση. Δεν ζητούν ελεημοσύνη. Ζητούν την καταβολή χρημάτων που δικαιούνται και τα οποία υπολόγιζαν για να μπορέσουν να σταθούν όρθιοι μέσα σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο.
Η ελληνική κτηνοτροφία βρίσκεται εδώ και χρόνια υπό ασφυκτική πίεση. Το αυξημένο κόστος παραγωγής, οι ζωονόσοι, οι απώλειες ζωικού κεφαλαίου, οι χαμηλές τιμές παραγωγού και η συνεχής αβεβαιότητα έχουν οδηγήσει πολλούς ανθρώπους του πρωτογενούς τομέα στα όρια της εγκατάλειψης του επαγγέλματος.
Είναι αδιανόητο, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, να προστίθενται και καθυστερήσεις στην καταβολή των ενισχύσεων που αποτελούν ζωτικής σημασίας οικονομική ανάσα.
Η Πολιτεία οφείλει να δώσει άμεσα σαφείς απαντήσεις. Εάν υπάρχει πρόβλημα στις πληρωμές, πρέπει να εξηγηθεί δημόσια ποιο είναι, πότε θα επιλυθεί και πότε ακριβώς θα πιστωθούν τα χρήματα στους δικαιούχους. Οι παραγωγοί δεν μπορούν να ζουν με υποσχέσεις και αβεβαιότητα.
Παράλληλα, απαιτείται ουσιαστική μέριμνα για όσους έχουν χάσει το ζωικό τους κεφάλαιο και βρίσκονται χωρίς εισόδημα. Δεν είναι δυνατόν άνθρωποι που επλήγησαν από έκτακτες συνθήκες να αντιμετωπίζονται σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, ενώ συνεχίζουν να καλούνται να πληρώνουν φόρους, εισφορές και κάθε είδους οικονομικές υποχρεώσεις χωρίς καμία ουσιαστική διευκόλυνση.
Η πραγματική στήριξη του πρωτογενούς τομέα δεν κρίνεται από τις εξαγγελίες και τα δελτία Τύπου. Πρέπει να αποδεικνύεται καθημερινά στην πράξη, με συνέπεια στις δεσμεύσεις, αξιοπιστία και έμπρακτο σεβασμό απέναντι στους ανθρώπους που παράγουν και κρατούν ζωντανή την ελληνική ύπαιθρο.
Οι κτηνοτρόφοι της Αχαΐας έχουν εξαντλήσει κάθε περιθώριο υπομονής. Περιμένουν πράξεις και όχι νέες υποσχέσεις. Γιατί όταν η επιβίωση μιας οικογένειας εξαρτάται από μια πληρωμή που καθυστερεί, κάθε ημέρα αναμονής είναι μια ημέρα αγωνίας.
Και αυτή την αγωνία, κανείς δεν δικαιούται να την αγνοεί.
Γιώργος Μώρος
Υποψήφιος Βουλευτής Αχαΐας – ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ
