Τελέστηκε σήμερα, Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2024 το πρωί, το καθιερωμένο ετήσιο Μνημόσυνο για την Καλαβρυτινή Μάνα, στο Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στα Καλάβρυτα.
Το σεπτό αυτό Μνημόσυνο πραγματοποιείται ανελλιπώς κάθε χρόνο, από το 1985, από την Ένωση Καλαβρυτινών Αθήνας σε συνεργασία με το Δήμο Καλαβρύτων, το Δημοτικό Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος και την Ένωση Θυμάτων Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος.
Το Μνημόσυνο τελέστηκε από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Ιερωνύμο συνοδεία Ιερέων της Μητροπόλεώς μας.
Παρέστησαν ο Δήμαρχος Καλαβρύτων κ. Αθανάσιος Παπαδόπουλος, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Καλαβρύτων κος Ευθύμιος Τζόβολος, ο επικεφαλής της μειοψηφίας κος Αθανάσιος Κανελλόπουλος, ο τέως Δήμαρχος Καλαβρύτων κος Τάκης Νικολάου, ο πρώην Νομάρχης κ. Δημήτρης Κατσικόπουλος, ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Καλαβρύτων κ. Ηλίας Αρμπής, ο Διοικητής του Α.Τ. Καλαβρύτων κ. Βασίλειος Σταθούλιας, εκπρόσωποι συλλόγων και φορέων της περιοχής και Καλαβρυτινοί απόγονοι των θυμάτων του Ολοκαυτώματος.
Προσφώνηση απεύθυνε η Πρόεδρος της Ένωσης Καλαβρυτινών Αθήνας κα Ελένη Χάμψα η οποία αφού εξήρε την προσφορά και την ευγνωμοσύνη στις ηρωίδες Καλαβρυτινές μάνες, έδωσε το λόγο στη και Αντιόπη Χονδρονικόλα – Καμπά Γενική Γραμματέα της Ένωσης Θυμάτων Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος
Στις Καλαβρυτινές Μανάδες οφείλουμε την αναγέννηση της πόλης μας. Την ανάσταση των Καλαβρύτων από τις τέφρες τους.
Η Μορφή της στους χώρους του Μουσείου ανάμεσα στους νεκρούς της, να ανεβαίνει στη Ράχη του Καπή, να σκάβει, να θρηνεί, να διηγείται με φωνή τρεμάμενη όσα έζησε, διασώζει τις Μνήμες που καθημερινά αντιπαλεύουν τη βία και το άδικο του σύγχρονου κόσμου. Στη Ράχη του Καπή, η Πετρωμένη Μορφή της, είναι η ίδια η ιστορία της Πόλης και της αναγέννησής της, μάρτυρας του εγκλήματος και φρουρός της Μνήμης.
Η Καλαβρυτινή Μάνα έγινε αιώνιο σύμβολο αγώνα, καρτερίας και αδάμαστης θέλησης για ζωή και δημιουργία, φωτεινό πανανθρώπινο παράδειγμα. Παράδειγμα αγώνα, αξιοπρέπειας και ηρωισμού.
Αξιοπρέπειας και ηρωισμού, γιατί, οι Καλαβρυτινές μάνες, έφυγαν, στη διαδρομή των χρόνων, από κοντά μας, όχι μόνο πονεμένες αλλά και το κυριότερο, αδικαίωτες.
Για το τρομερό έγκλημα των Γερμανών, σε βάρος των ανδρών, των παιδιών, των αδελφών και των πατεράδων τους, μέχρι σήμερα, κανένας δεν πλήρωσε.
Οι εκτελεσθέντες στη Ράχη του Καπή δεν δικαιώθηκαν. Ο πόνος και η ψυχική οδύνη της Καλαβρυτινής μάνας δεν μετριάσθηκε, δεν απαλύνθηκε. Οι Καλαβρυτινές μάνες, έφυγαν, με το σφίξιμο στην καρδιά, με τον πόνο και τη θλίψη στην ψυχή με το ερωτηματικό και την απορία στα χείλη.
Οι Καλαβρυτινές μάνες απορούν ακόμη γιατί, ενώ κάθε έγκλημα πολέμου, εναντίον αμάχων και αθώων – όπως το έγκλημα των Καλαβρύτων – σύμφωνα με τις πανανθρώπινες αρχές και αξίες πρέπει να τιμωρείται και να αποδίδεται δικαιοσύνη, μέχρι σήμερα, ακόμη, οι δίκαιες απαιτήσεις των θυμάτων του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος και των άλλων μαρτυρικών πόλεων και χωριών της Ελλάδας, για την καταβολή αποζημιώσεων και επανορθώσεων, από τη Γερμανία, παραμένουν ανικανοποίητες, ανεξόφλητες, εκκρεμείς.
Και το μεγάλο αυτό γιατί των Καλαβρυτινών μανάδων μας δείχνει το δρόμο, μας καθοδηγεί και μας εμψυχώνει.
