Μια νέα γενιά πολιτικών -σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο – μοιάζει να έχει τελειοποιήσει μια συγκεκριμένη τέχνη: την αποποίηση ευθύνης.
Ό,τι κι αν συμβεί, από τις λακκούβες στον δρόμο μέχρι τις καθυστερήσεις σε έργα, πάντα κάποιος άλλος φταίει.
Η Περιφέρεια, ο Δήμος, το Υπουργείο, το παρελθόν, το μέλλον.
Ποτέ ο ίδιος. Σαν να εκπαιδεύτηκαν όλοι σε μια σχολή όπου το πρώτο μάθημα είναι: «Πώς να απαντάς χωρίς να δεσμεύεσαι».
Κι έτσι, κάθε φορά που κάτι πάει στραβά, το μόνο που ακούμε είναι ένας χορός αρμοδιοτήτων. Μόνο που οι πολίτες δεν απευθύνονται σε διαγράμματα.
Απευθύνονται σε πρόσωπα. Κάπου εκεί ξεκινάει η απαξίωση.
Γιατί μπορείς μια φορά να πεις «δεν είναι δική μου δουλειά». Αν το πεις για όλα, τότε τι είναι;
Παρουσία για το θεαθήναι; Για τις εντυπώσεις;
Οι ευθύνες είναι βαριές-αλλά και το αξίωμα δεν είναι ελαφρύ.
*Δημοσιεύτηκε στην στήλη Παραβάν της εφημερίδας ΝΕΟΛΟΓΟΣ