Υπάρχει μια δυσδιάκριτη, αλλά απολύτως κρίσιμη γραμμή που χωρίζει τη σκληρή κριτική από την πολιτική απαξίωση.
Και στις τελευταίες δηλώσεις της Χριστίνας Αλεξοπούλου για τον Αντώνη Σαμαρά, η ίδια αυτή τη γραμμή την ξεπέρασε.
Δεν περιορίστηκε να ασκήσει κριτική στις πολιτικές επιλογές ενός πρώην πρωθυπουργού. Προχώρησε πολύ παραπέρα. Επικαλέστηκε ένα εκλογικό αποτέλεσμα του παρελθόντος για να υποστηρίξει ότι ένας πολιτικός που «πήγε σπίτι του» θα πρέπει να παραμείνει εκεί και χαρακτήρισε τη δημόσια παρέμβασή του με τη φράση «δεν δικαιούται να ομιλεί».
Πρόκειται για μια αντίληψη που, αν υιοθετηθεί ως πολιτικός κανόνας, δημιουργεί ένα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο. Διότι ποιος αποφασίζει πότε ένας πολιτικός, ειδικότερα ένας πρώην πρωθυπουργός, έχει δικαίωμα να μιλά; Το κυβερνών κόμμα; Η αντιπολίτευση; Οι σημερινοί βουλευτές; Ποιοι;
Παράλληλα, μια μεγάλη αντίφαση βρίσκεται στις δηλώσεις της κυρίας Αλεξοπούλου. Από τη μία πλευρά, η ίδια επικαλείται τον «κυρίαρχο ελληνικό λαό». Από την άλλη, όμως, φαίνεται να αντιμετωπίζει τη λαϊκή ετυμηγορία σαν ένα είδος οριστικής πολιτικής έξωσης, εφόσον κρίνει ότι δεν έχει κάποιος πλέον δικαίωμα να επιστρέψει στον δημόσιο διάλογο. Μόνο που αυτή δεν είναι δημοκρατική λογική. Είναι «λογική» πολιτικού αποκλεισμού.
Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο οξύμωρο. Στην πολιτική ζωή πολλά πρόσωπα που κυβέρνησαν ηττήθηκαν, αποχώρησαν, επέστρεψαν, επανεκλέχθηκαν, άλλαξαν θέσεις ή επανήλθαν στην πρώτη γραμμή. Διότι η πολιτική δεν είναι μια μοναδική διαδρομή χωρίς επιστροφή.
Αντί, λοιπόν, να απαντήσει στον Αντώνη Σαμαρά επί της ουσίας, είναι πολύ ευκολότερο να του πει ότι «δεν δικαιούται να μιλά». Μόνο που αυτό δεν είναι απάντηση.
Είναι υπεκφυγή.
Υπάρχει, επίσης, ένα αδιαμφησβήτητο γεγονός που δεν μπορεί να διαγραφεί από την πολιτική ιστορία με μια εύκολη ατάκα του τύπου «πήγαινε σπίτι σου».
Υπήρξε μια περίοδος κατά την οποία η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης και η παραμονή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση κάθε άλλο παρά αυτονόητη ήταν. Ο Αντώνης Σαμαράς βρέθηκε τότε στην πρώτη γραμμή της μάχης, αναλαμβάνοντας το δυσβάσταχτο πολιτικό κόστος δύσκολων αποφάσεων και υπερασπιζόμενος την παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή οικογένεια.
Και εδώ προκύπτει ένα εύλογο πολιτικό ερώτημα προς όλους όσοι σήμερα εμφανίζονται ως αυστηροί κριτές. Πού βρισκόταν τότε η κυρία Αλεξοπούλου; Ποια ήταν η δική τους πολιτική παρουσία; Ποια ήταν η δική της συμβολή; Πού ήταν όταν από την ασφάλεια της πολιτικής απόστασης άλλοι βρίσκονταν μέσα στη φωτιά;
Η σημερινή πολιτική σκηνή έχει την πολυτέλεια να κοιτάζει το παρελθόν εκ των υστέρων και να μοιράζει βαθμούς σε όσους κυβέρνησαν. Τότε, όμως, οι αποφάσεις δεν λαμβάνονταν σε συνθήκες εργαστηρίου. Λαμβάνονταν μέσα σε μια Ελλάδα που βρισκόταν αντιμέτωπη με τεράστιους οικονομικούς και πολιτικούς κινδύνους.
Γι’ αυτό και η φράση «δεν δικαιούσαι να ομιλείς» επιστρέφει μπούμερανγκ. Διότι πριν πει κανείς σε έναν πρώην πρωθυπουργό ότι δεν δικαιούται να μιλά, καλό είναι να θυμάται ποιος ήταν στην πρώτη γραμμή όταν το πολιτικό κόστος ήταν βαρύτατο και όχι μια ιστορική υποσημείωση.
Η πολιτική ιστορία δεν ξαναγράφεται ανάλογα με το ποιος βρίσκεται σήμερα μπροστά στο μικρόφωνο.
Και σίγουρα δεν μπορεί να συνοψίζεται στο βολικό «πήγαινε σπίτι σου».
Σε κάθε περίπτωση, όταν ένας πολιτικός λέει σε έναν άλλον «δεν δικαιούσαι να ομιλείς», υπερασπίζεται τη δημοκρατική λογοδοσία ή απλώς προσπαθεί να αποφύγει την πολιτική αντιπαράθεση;
Αλλά η απάντηση δεν θα δοθεί με χαρακτηρισμούς.
Θα δοθεί στην πράξη, στα επιχειρήματα και από την ίδια την κάλπη. Aπό την κάλπη που συμπεριφερθεί με γενναιότητα στον Αντώνη Σαμαρά και αναλόγως στον θηλυκό… «γουλιμή».
Υ.Γ.: Κι ένα εύλογο ερώτημα: Κυρία Αλεξοπούλου, εάν στις προσεχείς εκλογές δεν καταφέρετε να επανεκλεγείτε, θα αποσυρθείτε από την πολιτική;
ΣΣ. Ο Αντώνης Κουνάβης είναι Α΄ αντιπρόεδρος του Επιμελητηρίου Αχαϊας