Του ΑΝΔΡΕΑ Π. ΚΟΛΛΙΟΠΟΥΛΟΥ
Πάνω από 300 άτοµα εξυπηρετούν καθηµερινά οι εργαζόµενοι στο πρόγραµµα «Βοήθεια στο Σπίτι» της Αντιδηµαρχίας Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας του Δήµου Πατρέων. Πρόκειται κυρίως για µοναχικά άτοµα χωρίς οικογενειακή στήριξη, πολλά µε σοβαρά προβλήµατα υγείας ή κατάκοιτα, που αδυνατούν να καλύψουν ακόµη και τις βασικές τους ανάγκες.
Ωστόσο, ο αριθµός αυτός είναι ουσιαστικά εικονικός, καθώς οι πραγµατικές ανάγκες είναι πολύ περισσότερες. Από τη στιγµή που τα περισσότερα ιδρύµατα πρόνοιας έχουν κλείσει και το κράτος έχει µειώσει δραστικά τα κονδύλια για την κοινωνική πολιτική, οι περιπτώσεις ανάγκης παρουσιάζουν συνεχή αυξητική τάση στην Πάτρα. Η γήρανση του πληθυσµού και η µείωση των γεννήσεων ενισχύουν επίσης την ανάγκη για στήριξη τέτοιων προγραµµάτων.
Έξι δοµές µε µόλις 18 εργαζόµενους
Στην Πάτρα λειτουργούν έξι δοµές του προγράµµατος: στο Ρίο, στην Παραλία, στη Μεσσάτιδα, στα Βραχνέικα, στο Κεντρικό και στο Νότιο Διαµέρισµα. Στις έξι αυτές δοµές εργάζονται µόλις 18 άτοµα – 6 µόνιµοι και 12 µε συµβάσεις ΔΟΧ – έναντι συνεχώς αυξανόµενου αριθµού ωφελούµενων.
Ο Δήµος Πατρέων έχει επανειληµµένα κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για το πρόγραµµα, επισηµαίνοντας την ανάγκη άµεσων µόνιµων προσλήψεων. Η αντιδήµαρχος Βίβιαν Σαµούρη τονίζει τη µεγάλη έλλειψη σε οδηγούς και νοσηλευτές. «Βρισκόµαστε σε µια µεγάλη αστική περιοχή όπου πολλοί πολίτες έχουν ανάγκη το πρόγραµµα», σηµειώνει. «Μιλάµε για ηλικιωµένους, άτοµα µε αναπηρίες, ανθρώπους µε χρόνιες παθήσεις και χωρίς οικογενειακή στήριξη – ανθρώπους που συχνά ζουν “αόρατοι” για το σύστηµα».
Βίβιαν Σαµούρη-Αντιδήµαρχος Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας
Δεν φτάνουν ούτε για τη µισθοδοσία
Με τις περιορισµένες δυνατότητες του Δήµου, εξυπηρετούνται περίπου 300 άτοµα. Φέτος το πρόγραµµα έλαβε 340.000 ευρώ, ποσό που δεν επαρκεί ούτε για τη µισθοδοσία των εργαζοµένων. Υπάρχουν επιπλέον λειτουργικά έξοδα – αυτοκίνητα, καύσιµα, συντηρήσεις, ιατρικά αναλώσιµα και µέσα ατοµικής προστασίας – τα οποία καλύπτονται από ίδιους πόρους του Δήµου.
Η Σαµούρη υπογραµµίζει ότι οι πραγµατικές ανάγκες είναι πολλαπλάσιες και τα αιτήµατα διαρκή και αυξανόµενα, και απαιτείται κρατική πρωτοβουλία για ολοκληρωµένη απογραφή και ουσιαστικό σχεδιασµό κοινωνικής φροντίδας, αντί για αποσπασµατικά κονδύλια.
«Όχι διαχείριση της φτώχειας µε ψίχουλα», τονίζει, «είναι ευθύνη του κράτους να εξασφαλίζει σταθερή και πλήρη χρηµατοδότηση για τόσο κρίσιµα κοινωνικά προγράµµατα και όχι να τα παρουσιάζει επικοινωνιακά ως “δώρο” προς τους δήµους και τους πολίτες».
Πάση θυσία να µείνει ενεργό
Με την απουσία άλλων δοµών και ιδρυµάτων, το πρόγραµµα πρέπει να παραµείνει ενεργό. Η Πολιτεία οφείλει να ενισχύσει ουσιαστικά τις δοµές του, καθώς δεν υπάρχει άλλο πλαίσιο κοινωνικής πρόνοιας που να υποστηρίζει αποτελεσµατικά αυτούς τους ανθρώπους. Διαφορετικά, είναι σαν να τους αφήνει στο έλεος της µοίρας τους. Το πρόγραµµα αποτελεί αναγκαίο κοινωνικό εργαλείο και ζήτηµα αξιοπρέπειας, απαιτώντας σταθερή χρηµατοδότηση και ουσιαστική στήριξη για τους πιο ευάλωτους πολίτες.