Προσπαθούμε να εντοπίσουμε κάποιον άνθρωπο του κόμματος «Πλεύση Ελευθερίας» της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην Πάτρα και… τίποτα. Σαν να ψάχνεις φάντασμα μέρα μεσημέρι. Ο κομματικός μηχανισμός, ομολογουμένως, είναι χαμηλού βεληνεκούς – για να μην πούμε χαμηλού… ήχου. Αλλά η εξήγηση φαίνεται πως είναι άλλη: έχει επιβληθεί σιωπητήριο σε όλους τους υποψήφιους και τα στελέχη, ώστε να μην ξεφύγει κανένας από την επίσημη γραμμή.
Οδηγία σαφής: μόνο η Πρόεδρος μιλάει. Οι υπόλοιποι… ακούνε. Κάτι σαν μοναστηριακή πειθαρχία. Αντί για πολιτικές παρεμβάσεις, έχουμε απόλυτη σιγή. Στην Πάτρα – που όλοι κάτι έχουν να πουν για όλα – αυτή η σιωπή είναι εκκωφαντική. Η Πλεύση μάλλον δεν επιδιώκει τοπικά κύματα, μόνο κεντρική ρότα.
Το θέμα είναι πώς σκοπεύουν να πείσουν, όταν δεν υπάρχει κανείς να μιλήσει. Εκτός αν η στρατηγική είναι να μας λείψουν τόσο, που στο τέλος να τους… αναζητήσουμε από μόνοι μας.
Δημοσιεύτηκε στην στήλη Παραβάν της εφημερίδας Νεολόγος*