Αυτό δεν λέγεται «προσωρινή λύση». Δεκαοκτώ χρόνια είναι μια ολόκληρη ζωή για το 3ο Γυμνάσιο Πατρών, όπου μαθητές και εκπαιδευτικοί συνεχίζουν να κάνουν μάθημα σε αίθουσες-κοντέινερ, που τοποθετήθηκαν εσπευσμένα μετά τον σεισμό του 2008. Μια ολόκληρη γενιά παιδιών μπήκε στην υποχρεωτική εκπαίδευση, τελείωσε το σχολείο, σπούδασε, και οι λαμαρίνες παραμένουν εκεί ακλόνητες.
Σαν να μην έφταναν τα 18 χρόνια μέσα στα «κουτιά», έρχεται τώρα και η σύμπτυξη τμημάτων. Ακόμη περισσότεροι μαθητές στοιβάζονται μέσα στις ίδιες αίθουσες περιορισμένων τετραγωνικών, υπό τις ίδιες απαράδεκτες συνθήκες.
Κυρία Υπουργέ Παιδείας, το γνωρίζετε; Και, αν το γνωρίζετε, θεωρείτε αυτή την εικόνα αποδεκτή για δημόσιο σχολείο το 2026;
Οι συγκεκριμένες κατασκευές είχαν προβλεφθεί για μόλις έξι χρόνια χρήσης. Σήμερα έχουν ξεπεράσει κατά πολύ αυτό το όριο.
Το ζήτημα πλέον δεν είναι μόνο η ταλαιπωρία και η ποιότητα της εκπαίδευσης, αλλά πρωτίστως ζήτημα ασφάλειας και ευθύνης.
Ποιος πιστοποιεί ότι οι εγκαταστάσεις παραμένουν κατάλληλες; Πότε έγινε ο τελευταίος πλήρης έλεγχος και ποιο ήταν το αποτέλεσμά του;
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για έναν χαλασμένο σοβά που θα επισκευαστεί σε λίγες ημέρες. Μιλάμε για κοντέινερ που βρίσκονται εκεί από το 2008, με γονείς και εκπαιδευτικούς να περιγράφουν καθημερινά διαρροές όταν βρέχει, σοβαρές φθορές στα πατώματα, προβλήματα σε πόρτες και παράθυρα, καθώς και ανεπαρκέστατη θέρμανση και ψύξη.
Κάπου εδώ τελειώνουν οι ωραίες διακηρύξεις της κ. Ζαχαράκη για «αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης» και αρχίζει η σκληρή πραγματικότητα, διότι η δημόσια Παιδεία δεν είναι μόνο τα επικοινωνιακά σποτ, οι ψηφιακές πλατφόρμες και οι δηλώσεις στις κάμερες. Είναι πρώτα απ’ όλα το πού κάθεται ένα παιδί για να κάνει μάθημα κάθε πρωί.
Οι γονείς ζητούν έκθεση καταλληλότητας για τις αίθουσες, ενώ οι εκπαιδευτικοί αντιδρούν στις συμπτύξεις. Τι ακριβώς περιμένει, λοιπόν, η πολιτική ηγεσία; Να φτάσουμε στα 20 χρόνια λειτουργίας των κοντέινερ για να παραδεχθεί κάποιος ότι το «προσωρινό» έγινε μόνιμο;
Το νέο σχολικό κτίριο αναμένεται να λειτουργήσει τη σχολική χρονιά 2027-2028. Φαντάζει σαν μια υπόσχεση που δόθηκε πριν από 18 χρόνια. Τα παιδιά, όμως, που μπαίνουν σήμερα στα κοντέινερ δεν μπορούν να περιμένουν άλλο.
Ένα ακόμη ερώτημα, στο οποίο η κ. Ζαχαράκη οφείλει να απαντήσει καθαρά, είναι: Με ποια εκπαιδευτικά και πρακτικά κριτήρια εγκρίνεται η σύμπτυξη τμημάτων σε ένα σχολείο που στεγάζεται υπό αυτές τις συνθήκες;
Οι μαθητές δεν είναι αριθμοί για να τους μετακινούμε από στήλη σε στήλη μέχρι να «βγαίνουν» τα τμήματα και τα κοντέινερ δεν μπορούν να βαφτίζονται σχολικές αίθουσες επ’ αόριστον.
Κυρία Υπουργέ, αφήστε για λίγο τις εξαγγελίες και κοιτάξτε την πραγματικότητα στην Πάτρα.
Το 2026 παιδιά εξακολουθούν να κάνουν μάθημα σε «κουτιά» – και τώρα κάποιοι στο Υπουργείο αποφάσισαν ότι μέσα σε αυτά χωράνε και περισσότεροι.
Γιώργος Μώρος,Φυσικοθεραπευτής – PT MSc (Healthcare Management), RNS
Πρόεδρος Φυσικοθεραπευτών Π.Τ. Αχαϊας και Ηλείας του Π.Σ.Φ.
ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ
«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ – ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ»