Η είδηση ότι το Ακτινολογικό Τμήμα του Καραμανδανείου Νοσοκομείου Παίδων κινδυνεύει και πάλι να αναστείλει ουσιαστικά τη λειτουργία του, με τη μοναδική ακτινολόγο να καλύπτει έως και 25 εφημερίες μέσα σε έναν μήνα, δεν αποτελεί απλώς ακόμη ένα περιστατικό υποστελέχωσης. Αποτελεί ηχηρή απόδειξη ότι το δημόσιο σύστημα υγείας στην περιφέρεια βρίσκεται πλέον στα όρια των αντοχών του.
Το Καραμανδάνειο δεν είναι ένα οποιοδήποτε νοσοκομείο. Είναι το μοναδικό παιδιατρικό νοσοκομείο της Δυτικής Ελλάδας και εξυπηρετεί χιλιάδες παιδιά από την Αχαΐα, την Ηλεία, την Αιτωλοακαρνανία, τα Ιόνια Νησιά και ευρύτερες περιοχές. Κάθε δυσλειτουργία του δεν επηρεάζει μόνο τους εργαζόμενους. Επηρεάζει την ασφάλεια των μικρών ασθενών και την αγωνία των οικογενειών τους.
Όταν μία μόνο γιατρός καλείται να σηκώσει στις πλάτες της τη λειτουργία ολόκληρου ακτινολογικού τμήματος, δεν μιλάμε πλέον για επαγγελματική υπέρβαση. Μιλάμε για εργασιακή εξουθένωση (burnout), για αυξημένο κίνδυνο λαθών και για ένα σύστημα που βασίζεται στην αυτοθυσία των ανθρώπων του αντί στον σωστό σχεδιασμό.
Λίγες μόλις ημέρες πριν, είχαν δοθεί δημόσιες διαβεβαιώσεις ότι θα υπάρξει άμεση λύση. Ωστόσο, μέχρι σήμερα, η πραγματικότητα παραμένει αμετάβλητη. Οι ανάγκες συνεχίζουν να καλύπτονται αποσπασματικά, ενώ ακόμη και η παρουσία ιδιώτη ακτινολόγου περιορίζεται σε ελάχιστες ώρες την εβδομάδα.
Η κατάσταση αυτή αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα που αφορά συνολικά το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Δεν αρκεί να ανακαινίζονται κτίρια ή να αποκτώνται σύγχρονα μηχανήματα όταν δεν υπάρχουν οι απαραίτητοι επιστήμονες για να τα λειτουργήσουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και ο μαγνητικός τομογράφος του νοσοκομείου παραμένει ουσιαστικά ανενεργός λόγω έλλειψης προσωπικού, ενώ οι λίστες αναμονής έχουν εκτοξευθεί.
Το πρόβλημα συνδέεται άμεσα με το ευρύτερο φαινόμενο της φυγής των νέων γιατρών από τη χώρα. Όταν οι συνθήκες εργασίας χαρακτηρίζονται από υπερεφημέρευση, ελλείψεις προσωπικού, περιορισμένες προοπτικές και χαμηλές αποδοχές, η Ελλάδα δυσκολεύεται να διατηρήσει το επιστημονικό δυναμικό που η ίδια εκπαιδεύει.
Η κοινωνία της Πάτρας δεν ζητά προνόμια. Ζητά το αυτονόητο: ένα παιδιατρικό νοσοκομείο που να λειτουργεί με ασφάλεια, επάρκεια προσωπικού και αξιοπρέπεια για τους εργαζομένους του. Κανένας γονέας δεν πρέπει να αγωνιά αν το παιδί του θα μπορέσει να κάνει μια απαραίτητη ακτινολογική εξέταση. Κανένας γιατρός δεν πρέπει να εξαντλείται καλύπτοντας μόνος του σχεδόν ολόκληρο τον μήνα.
Η υγεία των παιδιών δεν μπορεί να εξαρτάται από το φιλότιμο ενός ανθρώπου.
Η Πολιτεία οφείλει να προχωρήσει άμεσα σε μόνιμες προσλήψεις εξειδικευμένου προσωπικού, να εξασφαλίσει τη συνεχή λειτουργία του Ακτινολογικού Τμήματος και να αποδείξει στην πράξη ότι οι δεσμεύσεις της δεν εξαντλούνται στις δημόσιες δηλώσεις.
Γιατί ένα σύγχρονο σύστημα υγείας δεν κρίνεται από τις εξαγγελίες του, αλλά από το αν μπορεί να προσφέρει ασφαλή και ποιοτική φροντίδα στους πιο ευάλωτους πολίτες του: τα παιδιά.
Γιώργος Μώρος
Φυσικοθεραπευτής – PT MSc (Healthcare Management), RNS
Πρόεδρος Φυσικοθεραπευτών Π.Τ. Αχαΐας και Ηλείας του Π.Σ.Φ.
Υποψήφιος Βουλευτής Αχαΐας
«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ – ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ»
