Την ανάγκη στήριξης της οικογένειας και αντιμετώπισης του δημογραφικού προβλήματος αναδεικνύει σε άρθρο του ο Α΄ αντιπρόεδρος του Επιμελητηρίου Αχαΐας, Αντώνης Κουνάβης. Με αφετηρία το τρίπτυχο «Πατρίδα – Θρησκεία – Οικογένεια», αναφέρεται στον διαχρονικό ρόλο της οικογένειας στην ελληνική κοινωνία, ενώ παράλληλα καταθέτει τις απόψεις του για τις πολιτικές που, κατά τον ίδιο, απαιτούνται για τη στήριξη των νέων ζευγαριών, της μητρότητας και της πατρότητας. Παράλληλα, ασκεί κριτική στην αρμόδια υπουργό Δόμνα Μιχαηλίδου σχετικά με τον τρόπο προσέγγισης του θεσμού της οικογένειας.
Του Αντώνη Κουνάβη
Σε μια εποχή κατά την οποία εδραιωμένα κοινωνικά πρότυπα φαίνεται να επαναπροσδιορίζονται, στο πλαίσιο της αποκαλούμενης woke ατζέντας, αξίζει και επιβάλλεται να υπερασπιστούμε την οικογένεια.
Να υπερασπιστούμε την οικογένεια, από εθνικό καθήκον και σεβασμό, καθώς ήταν αυτή που κράτησε και κρατά όρθια την ελληνική κοινωνία, επί αιώνες.
Να υπερασπιστούμε την οικογένεια, ως δεσμό, ως ευθύνη, ως καταφύγιο, ως χώρο όπου το παιδί μαθαίνει για πρώτη φορά τι σημαίνει αγάπη, αλληλεγγύη, προσφορά και ανιδιοτέλεια.
Για πολλές γενιές Ελλήνων, το τρίπτυχο «Πατρίδα – Θρησκεία – Οικογένεια» συμπύκνωσε ένα σύνολο αξιών που συνδέθηκαν με την ιστορική πορεία του ελληνικού λαού. Βεβαίως, η ιστορία δεν είναι ένα σύνθημα. Ούτε μπορεί να χωρέσει σε τρεις λέξεις. Ωστόσο, η οικογένεια υπήρξε, πράγματι, ένας από τους σταθερότερους, ακλόνητους, θεσμούς της ελληνικής κοινωνίας.
Σε δύσκολους καιρούς, όταν το κράτος ήταν αδύναμο ή απουσίαζε, ήταν η οικογένεια που στήριζε τον άνθρωπο.
Στις φτωχές αγροτικές κοινωνίες, στις πόλεις, στη μετανάστευση, στους πολέμους, στις οικονομικές κρίσεις, στις περιόδους προσφυγιάς, η οικογένεια αποτέλεσε το πρώτο δίχτυ κοινωνικής προστασίας.
Και αυτή η διαπίστωση δεν είναι… ιδεολογία. Είναι μια διαχρονική ιστορική εμπειρία.
Σήμερα συχνά μιλάμε για την οικογένεια σαν να πρόκειται, απλώς, για έναν κοινωνικό τύπο ανάμεσα σε πολλούς. Όμως, για εκατομμύρια ανθρώπους η οικογένεια είναι κάτι πολύ βαθύτερο.
Είναι ο παππούς και η γιαγιά. Είναι το κυριακάτικο τραπέζι. Είναι η μητέρα και ο πατέρας που ξαγρυπνούν όταν αρρωσταίνει το παιδί.
Είναι τα αδέλφια που μπορεί να διαφωνούν μια ολόκληρη ζωή, αλλά βρίσκονται ο ένας δίπλα στον άλλο όταν έρθουν τα δύσκολα. Είναι η μεταφορά της μνήμης από τη μία γενιά στην άλλη. Είναι η γλώσσα που ακούμε από μικροί. Είναι οι ιστορίες των προηγούμενων γενεών. Είναι οι αξίες που δεν διδάσκονται μόνο με λόγια, αλλά με το παράδειγμα. Και πάνω από όλα, είναι η αίσθηση ότι ανήκεις κάπου.
Επιπλέον, υπάρχει ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο η υπεράσπιση της οικογένειας δεν είναι μια νοσταλγική συζήτηση. Είναι το πολύ σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα, που αντιμετωπίζουμε ως χώρα, και το οποίο πρέπει να τίθεται ως μια απόλυτη προτεραιότητα εθνικής επιβίωσης.
Όλο και λιγότερα παιδιά γεννιούνται, ο πληθυσμός της Ελλάδας γερνά και πολλοί νέοι άνθρωποι δυσκολεύονται να δημιουργήσουν οικογένεια.
Επομένως, καλούμαστε ως κράτος να υπερπηδήσουμε τα εμπόδια που ορθώνονται για τη δημιουργία οικογένειας.
Συγκεκριμένα, εκτός άλλων, χρειάζονται αξιοπρεπείς μισθοί. Χρειάζονται σπίτια που μπορούν να αντέξουν οικονομικά τα νέα ζευγάρια. Χρειάζονται περισσότεροι παιδικοί σταθμοί. Χρειάζεται στήριξη της μητρότητας και της πατρότητας. Χρειάζεται χρόνος για την οικογένεια. Χρειάζεται μια κοινωνία που δεν αντιμετωπίζει την απόκτηση παιδιού σαν οικονομική «αυτοκτονία».
Αν πραγματικά πιστεύουμε στην οικογένεια, οφείλουμε να την κάνουμε εφικτή επιλογή και όχι απλώς να την υμνούμε.
Μην ξεχνάμε ότι ο Ελληνισμός επιβίωσε, όχι επειδή έμεινε ακίνητος, αλλά επειδή κατάφερε να προσαρμόζεται χωρίς να χάνει την ταυτότητά του.
Αυτό πρέπει να κάνουμε και σήμερα. Να κρατήσουμε ό,τι θεωρούμε πολύτιμο. Να διορθώσουμε ό,τι είναι άδικο. Να απορρίψουμε ό,τι δεν μας εκφράζει. Και να προχωρήσουμε μπροστά χωρίς να αποκοπούμε από τις ρίζες μας.
Ίσως, ήρθε η ώρα να ξαναμιλήσουμε για την οικογένεια χωρίς ενοχές. Να τονίσουμε ότι η μητρότητα είναι σπουδαία. Ότι η πατρότητα είναι ευθύνη και προσφορά. Ότι το παιδί χρειάζεται αγάπη, σταθερότητα, όρια, πρότυπα και ασφάλεια.
Ότι οι παππούδες και οι γιαγιάδες είναι ένας ανεκτίμητος πλούτος. Ότι η οικογένεια δεν είναι βάρος αλλά κοινωνικό κεφάλαιο. Και ότι μια κοινωνία που θέλει να έχει συνέχεια πρέπει να επενδύσει στις επόμενες γενιές της.
Διότι ένας λαός που παύει να μεταδίδει τις αξίες του, κινδυνεύει να χάσει αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει.
Η οικογένεια είναι μία από αυτές τις αξίες που αξίζει, όχι απλώς να θυμόμαστε, αλλά να στηρίζουμε έμπρακτα.
Και ως επίλογος μια απαραίτητη επισήμανση για την κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου, η οποία, ως αρμόδια υπουργός, οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι ο θεσμός της οικογένειας δεν είναι ένα κοινωνικό πρότυπο που η πολιτεία δικαιούται να απαξιώνει.
Η προσπάθεια της να παρουσιαστεί η παραδοσιακή οικογένεια ως ένα δήθεν ξεπερασμένο ή προβληματικό μοντέλο δεν αποτελεί πρόοδο. Είναι μια επικίνδυνη διολίσθηση από τον σεβασμό στην κοινωνική πραγματικότητα, ως προς την απαξίωση μιας μορφής οικογένειας, η οποία για γενιές αποτέλεσε τον βασικό πυλώνα της ελληνικής κοινωνίας.
Κυρία Μιχαηλίδου, η πολιτεία οφείλει να στηρίζει την οικογένεια και όχι να την επαναπροσδιορίζει. Ούτε η μητρότητα, ούτε η πατρότητα, ούτε ο γάμος, ούτε η παραδοσιακή οικογένεια χρειάζονται «διόρθωση». Χρειάζονται στήριξη, σεβασμό και ουσιαστικές πολιτικές.
ΣΣ: Ο Αντώνης Κουνάβης είναι Α΄ αντιπρόεδρος του Επιμελητηρίου Αχαϊας.