Συμπληρώνονται σχεδόν δέκα χρόνια από τη διάνοιξη της οδού Κανακάρη και την ανάπλαση στον μικρό πεζόδρομο μεταξύ Ροδόπης και Ρούφου, ωστόσο η εικόνα εγκατάλειψης παραμένει αμετάβλητη.
Τα παρτέρια, τόσο στον πεζόδρομο όσο και δεξιά και αριστερά από τη σκάλα στη Ροδόπης, δεν διαμορφώθηκαν ποτέ: αντί για πράσινο, υπάρχουν μόνο ξερά χώματα και ανεξέλεγκτη βλάστηση. Τα χόρτα φτάνουν έως και το 1,5 μέτρο, ενώ ο καθαρισμός τους γίνεται σποραδικά, έπειτα από επανειλημμένα αιτήματα κατοίκων.
Παράλληλα, τα μεταλλικά κάγκελα στα πεζοδρόμια της Κανακάρη, στο τμήμα από Γκότση έως Άστιγγος, έχουν σκουριάσει πλήρως, χωρίς καμία ένδειξη συντήρησης. Οι κάτοικοι καταγγέλλουν χρόνια αδιαφορία από τον δήμο και την αρμόδια υπηρεσία Πρασίνου, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις για δημιουργία ενός λειτουργικού πάρκου με γκαζόν, δέντρα και καλλωπιστικά φυτά.
Σημαντικά προβλήματα καταγράφονται και στον φωτισμό: πολλά φωτιστικά στα σκαλοπάτια δεν λειτούργησαν ποτέ σωστά λόγω κατασκευαστικών ζητημάτων, ενώ όσα επισκευάστηκαν αργότερα υπέστησαν κλοπές. Αντί αντικατάστασης, τοποθετήθηκαν πρόχειρα καλύμματα. Το ερώτημα των κατοίκων παραμένει: γιατί μια τόσο κεντρική περιοχή εξακολουθεί να βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση;