Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ο ιερέας μοιράζει στους πιστούς τα σταυρολούλουδα ως ευλογία.
Στο μέσον της Τεσσαρακοστής η Εκκλησία υψώνει ενώπιόν μας τον Σταυρό του Χριστού. Δύο ακόμη φορές μέσα στον χρόνο, 14 Σεπτεμβρίου και 1η Αυγούστου, (του μήνα της Παναγίας, η Εκκλησία εορτάζει την Πρόοδο του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, δηλαδή την έξοδο του Τιμίου Σταυρού από το παλάτι (ή κατ’ άλλους από το σκευοφυλάκιο της Μεγάλης Εκκλησίας) στην Πόλη) μας προτείνει να θυμηθούμε και να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό
Την ημέρα αυτή η Εκκλησία προβάλλει στο κέντρο της λατρευτικής ζωής τον Τίμιο Σταυρό, το κατεξοχήν σύμβολο της χριστιανικής πίστης και της σωτηρίας του ανθρώπου. Ο Σταυρός δεν αποτελεί μόνο σύμβολο θυσίας, αλλά και πηγή ελπίδας και νίκης απέναντι στον πόνο και τον θάνατο. Για τον λόγο αυτό, η Εκκλησία τον προβάλλει στο μέσο της Σαρακοστής, ώστε οι πιστοί να αντλήσουν δύναμη και πνευματική ενίσχυση για να συνεχίσουν τον αγώνα της νηστείας, της προσευχής και της μετάνοιας.
Κατά την ακολουθία του Όρθρου, ο ιερέας λιτανεύει τον Τίμιο Σταυρό και τον τοποθετεί στο κέντρο του ναού, επάνω σε δίσκο στολισμένο με άνθη ή δενδρολίβανο. Τα άνθη αυτά μοιράζονται στους πιστούς ως ευλογία, συμβολίζοντας ότι ο Σταυρός είναι το «ζωηφόρον φυτόν», από το οποίο βλάστησε η σωτηρία του κόσμου. Στη συνέχεια ψάλλεται ο γνωστός ύμνος: «Τον Σταυρόν Σου προσκυνούμεν, Δέσποτα, και την αγίαν Σου Ανάστασιν δοξάζομεν», ενώ οι πιστοί προσέρχονται για να ασπαστούν τον Σταυρό και να λάβουν πνευματική χάρη και ενίσχυση.
Ο Τίμιος Σταυρός παραμένει στο μέσον του ναού καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας, καλώντας τους πιστούς να τον προσκυνούν και να αντλούν δύναμη για να συνεχίσουν την πνευματική τους πορεία. Η παρουσία του λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι ο δρόμος προς τη σωτηρία περνά μέσα από τη θυσία και τον αγώνα, αλλά οδηγεί τελικά στο φως της Ανάστασης.
