Σύµφωνα µε τους κατοίκους της Αγίας Τριάδας, η πλατεία της γειτονιάς τους έχει µετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε στέκι ναρκοµανών και σε σηµείο διακίνησης του λεγόµενου «λευκού θανάτου», της ηρωίνης. Ειδικότερα τις νυχτερινές ώρες, η πλατεία γίνεται σηµείο συγκέντρωσης τοξικοµανών, οι οποίοι δεν διστάζουν να κάνουν ακόµη και χρήση σε δηµόσια θέα, αδιαφορώντας για το αν τους βλέπουν οι ένοικοι των γύρω κατοικιών.
Ο παιδότοπος µε σύριγγες
Η παιδική χαρά που βρίσκεται πίσω από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας έχει µετατραπεί σε χώρο απλησίαστο για γονείς και παιδιά, καθώς όσοι την έχουν επισκεφθεί έχουν εντοπίσει ανάµεσα στις κούνιες και τις τραµπάλες πεταµένες σύριγγες, κουτάλια και άλλα σύνεργα του «λευκού θανάτου». Πριν από µερικές ηµέρες, µάλιστα, κάτοικοι της περιοχής αναγκάστηκαν να καλέσουν το κέντρο της Άµεσης Δράσης, όταν είδαν δύο άτοµα να βρίσκονται σε ηµιλιπόθυµη κατάσταση στα παγκάκια της πλατείας.
Χειρότερα από την Όλγας
«Φοβόµαστε από το απόγευµα και µετά να βγούµε έξω από τα σπίτια µας», τονίζει δηµότης που ζει κοντά στην πλατεία και, για ευνόητους λόγους, δεν επιθυµεί να αναφέρει το όνοµά του. «Ήµασταν κάποτε µια ήσυχη γειτονιά και τώρα έχουµε φτάσει να είµαστε το κέντρο διακίνησης ηρωίνης σε ολόκληρη την Πάτρα». Όσοι ζουν στην περιοχή της Αγίας Τριάδας ή γνωρίζουν τα στέκια της ηρωίνης και των τοξικοµανών της πόλης, υποστηρίζουν ότι πλέον η κατάσταση στην άλλοτε φιλήσυχη γειτονιά είναι χειρότερη ακόµη και από αυτή της πλατείας Όλγας. «Στην πλατεία Όλγας συγκεντρώνονταν και κανόνιζαν τις συναλλαγές τους. Στη δική µας πλατεία κάνουν ακόµη και χρήση, ενώ παρόµοια σκηνικά έχουν παρατηρηθεί και στα γύρω στενά της γειτονιάς µας».
Οι «σκληρές» οικογένειες
Σύµφωνα µε όσα υποστηρίζουν κάτοικοι της Αγίας Τριάδας, τα τελευταία χρόνια αρκετά σπίτια της συνοικίας έχουν µισθωθεί ή ακόµη και αγοραστεί από οικογένειες Ροµά. Κάποιες από αυτές θεωρούνται ιδιαίτερα σκληρές και φέρονται να είναι ενταγµένες σε κύκλωµα που, όπως λέγεται, κινεί πρόσωπα και καταστάσεις σε περιοχές όπως τα Προσφυγικά, το Ψαροφαΐ, τα Ζαρουχλέικα, ενώ διατηρούν άµεσες σχέσεις τόσο µε τον καταυλισµό του Ριγανόκαµπου όσο και µε εκείνον των Σαγέικων.
Ο «λευκός θάνατος»
«Οι άνθρωποι που κάνουν χρήση είναι άρρωστοι και αυτό που αναζητούν είναι πλατείες και κοινόχρηστοι χώροι χωρίς κόσµο, µέσα στην εγκατάλειψη. Δυστυχώς, η δική µας γειτονιά προσφέρεται για αυτούς. Αυτό που ζητάµε είναι περισσότερη αστυνόµευση στην περιοχή µας και να γίνει κάτι µε τα σπίτια που γνωρίζουν καλά οι Αρχές και τα οποία αποτελούν ορµητήρια διαδιακίνησης του “λευκού θανάτου”».