Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα απ’ τον Παναγιώτη Λυμπέρη, κρεοπώλη, και τη Δήμητρα Παπαδοπούλου απ’ τα Καστριά. Έχει ακόμη έναν αδελφό, τον Γεώργιο, ενώ η αδερφή της, η Μαρία, πέθανε το 1936, νέα, από καλαζάρι. Το 1956 παντρεύτηκε το Βασίλειο Μαρίνη απ’ τα Μαζέικα και απέκτησαν τρία παιδιά, τον Παναγιώτη, τη Δήμητρα και τη Γεωργία. Στη δεκαετία του 70 μετανάστευσαν στο Καναδά όπου εργάστηκαν και αγωνίστηκαν σκληρά για να χτίσουν το σπιτικό τους και τα κατάφεραν Έφυγε από τη ζωή ένας πολύ καλός άνθρωπος, μια γυναίκα με ήθος και αρχοντιά!
Στις 13-12-1943 εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς ο πατέρας της Παναγιώτης Λυμπέρης. οι θείοι της Γρηγόριος και Κωνσταντίνος και τα ξαδέρφια της Γεώργιος του Γρηγορίου, Γεώργιος του Κωνσταντίνου, Αθανάσιος και Περικλής.
“Ανεβήκαμε στην εκτέλεση. όλη η γειτονιά μαζί. Θυμάμαι που βρήκαμε τον πατέρα μου –τον θυμάμαι να κείτεται νεκρός…. Θυμάμαι το θείο μου το Γρηγόρη, το θείο μου τον Κώστα και το ένα του παιδί… Δεν είχαν κεφάλι, το ‘χαν σπάσει όλο… μέσα-μέσα…
Θυμάμαι τον πατέρα μου πεσμένο μέσα σε μια λαγκαδιά. Τον βρήκαμε στην κόγχη, τον πήραμε αμέσως και φύγαμε. Εγώ δε γύρισα ξανά πίσω στην εκτέλεση. δε μ’ άφησε η μάνα μου. Τον βάλαμε κοντά στην εκκλησία, στους Αγίους Πάντες, και γυρίσαμε να φύγουμε, γιατί μας έπιασε η νύχτα.
«Μαμά – λέω τότε της μάνας μου– ο μπαμπάς μου… Άμα κάψουνε την εκκλησία, θα τον κάψουνε κι αυτόν».
Συμφώνησε. τον πήραμε και τον πήγαμε εκεί που επρόκειτο να τον θάψουμε.
Τη μέρα αυτή τον αφήσαμε ξεσκέπαστο κι άθαφτο…
Την επόμενη οι γυναίκες συνέχισαν τη μεταφορά των νεκρών. Τους σέρνανε με την κουβέρτα που ‘χαν πάρει μαζί τους. Άλλη έσκαβε με τα χέρια της, άλλη μ’ ό,τι έβρισκε… Η μητέρα μου έσκαβε μ’ ένα ξινάρι που ’χε βρει –γιατί δεν υπήρχαν ξινάρια– κι οι άλλοι κουβαλάγανε. Βάλαμε εφτά ανθρώπους σ’ έναν τάφο. τρία αδέρφια και τέσσερα ανιψίδια. Τους σκεπάσανε με χώμα, αλλά πηγαίναμε κάθε μέρα για να δούμε μήπως ξεσκεπάστηκαν… από τα σκυλιά…”
ΠΗΓΗ: Μαρτυρίες
Κραυγή-Το γυναικείο βίωμα της Καλαβρυτινής τραγωδίας
Έκδοση: Δημοτικό Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος]