Η εικόνα των νοσοκομειακών διαδρόμων με ράντζα, των ιατρικών ραντεβού μετά από μήνες και των πολιτών που υπολογίζουν πρώτα το κόστος και μετά τον πόνο δεν είναι απλώς μια οικεία εμπειρία για τους Έλληνες. Είναι η αντανάκλαση ενός συστήματος υγείας το οποίο, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΟΣΑ, λειτουργεί με αντιφάσεις: Από τη μια, διατηρεί καλούς δείκτες μακροζωίας· από την άλλη, αφήνει μεγάλο μέρος του πληθυσμού εκτεθειμένο όταν πραγματικά έχει ανάγκη από φροντίδα.
Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: Πάνω από 1 στους 10 πολίτες στη χώρα δηλώνει ότι δεν έλαβε την ιατρική φροντίδα που είχε ανάγκη, είτε λόγω κόστους, είτε λόγω απόστασης, είτε εξαιτίας μεγάλων αναμονών. Στον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ, το αντίστοιχο ποσοστό είναι πολύ χαμηλότερο. Αυτή η απόσταση δεν είναι απλώς στατιστική — μεταφράζεται σε καθυστερημένες διαγνώσεις, σε επιδείνωση χρόνιων παθήσεων και, τελικά, σε ανθρώπινες απώλειες που θα μπορούσαν να είχαν αποτραπεί.